Wanneer ik mensen begeleid in de laatste fase van hun leven, krijg ik regelmatig de vraag of ik ook de uitvaart wil leiden. Het voelt als een groot voorrecht om dit te mogen doen. Tijdens de uitvaartbijeenkomst richt ik me volledig op het leven en het afscheid van de overledene, terwijl een uitvaartonderneming de praktische zaken rondom de uitvaart regelt.

Centraal staat de overledene én diens nabestaanden. Daarom ga ik vooraf in gesprek met de directe betrokkenen. Wie was deze mens? Wat typeerde zijn of haar leven? Wat zijn de wensen ten aanzien van het afscheid? En wat verwachten de nabestaanden van mij?

Het is mijn overtuiging dat een goed afscheid begint met betrokkenheid. Voor nabestaanden helpt het, ook voor de verwerking na de uitvaart, om zelf een rol te vervullen tijdens de bijeenkomst. Uiteraard in overeenstemming en afstemming. Op verzoek denk ik mee en geef suggesties voor passende teksten, rituelen of symbolen om bij te dragen aan een betekenisvol afscheid. 

Zo’n voorbereidend gesprek duurt gemiddeld anderhalf uur. Op basis daarvan maak ik een voorstel voor de opbouw van de bijeenkomst. Daarbij stem ik zorgvuldig af op wensen, toon en sfeer. In de periode tussen het gesprek en de uitvaart blijf ik beschikbaar voor overleg, aanvullingen of vragen.

Een uitvaart mag raken, troosten en weerspiegelen wie iemand was — in woorden, beelden, klanken en rituelen.
Voor mij is het belangrijk dat de bijeenkomst recht doet aan het leven van de overledene, zowel in vorm als in inhoud. Geen standaardverhaal, maar een moment waarin liefde, verlies en herinnering samenkomen in een vorm die bij de persoon en de nabestaanden past.