Podcasts, poëzie en artikelen

Podcasts en video’s

Gedichten

Artikelen

Podcasts en video’s

De verwondering | NPO Start

‘ Hoop is dat je er alles aan doet om te laten zien aan jezelf en aan elkaar in wat voor wereld je wilt leven’

Ik hou van de wekelijkse pareltjes die de Verwondering biedt. Deze keer een gesprek met een vakgenote die zichzelf hart- en zielzorger noemt, (wat ik een prachtige en kloppende benaming vind) over werkelijk aanwezig zijn en blijven in lijden, van de ander EN jezelf.

STEF BOS – interview – “Geluk is een plek hebben”

“Mensen hebben vooral een plek en uitgesproken waardering nodig.”

Gedichten

Bette Westera

Als je nou eens niet kon sterven,

zou je dan op zwemles gaan?

Van de hoge duikplank duiken?

Zeilen zonder zwemvest aan?

Op de hoogste bergen klimmen?

Op de smalste richels staan?

Langs de diepste kloven lopen?

Was daar dan nog wel wat aan?

Als je nou eens niet kon sterven,

was vakantie dan nog fijn?

Zou je je nog steeds verheugen

op dat reisje met de trein?

Zou je van het strand genieten?

Van de zee, de zonneschijn?

Van de ijsjes, van de frieten?

Zou je dan gelukkig zijn

Rainer Maria Rilke uit: Brieven aan een jonge dichter

Heb je vragen lief

Heb geduld met alles wat onopgelost is in je hart

en probeer je vragen met liefde te bezien,

als kamers die gesloten zijn.

Of als boeken in een volslagen vreemde taal.

Zoek nog niet naar antwoorden.

Die kunnen je nog niet gegeven worden,

omdat je niet in staat zou zijn ze te leven.

Het gaat erom alles ‘te leven’.

Leef nu de vragen.

Misschien zul je dan geleidelijk, zonder het te merken,

jezelf, ooit op een dag,

in het antwoord terug vinden.

Toine Lacet

“Breng jij me weg tot aan de brug.
Ik ben zo bang om daar alleen te staan.
Als we daar zijn, ga dan niet direct terug,
maar wacht totdat ik overga en zwaai me na.
Dan voel ik me heel veilig en vertrouwd.

Breng jij me weg tot aan de brug.
Ik heb geen idee, hoe diep het water is.
De overkant lijkt mij zo ver;
Je kunt de oever hier niet zien.
Zover het oog reikt, zie ik mist.
Ik twijfel aan het verder gaan.

De angst voor de dood
is als de angst voor het leven.
Het nieuwe lijkt te groot
om het oude op te geven.
In de diepte van het verlangen
ligt de kennis van het nieuwe leven.
Zoals een vlinder weet van vliegen
in haar donkere cocon.

Breng jij me weg tot aan de brug.
en ga dan niet te vlug terug.
Zwaai jij me na als ik erover ga.
Een heel klein duwtje in de rug
is alles wat ik nog verlang van jou.
Dank voor je liefde en je trouw.
Ik ga nu gauw,
want het begin is reeds in zicht.
Ik voel de warmte van het licht.

Artikelen

Ik koester alles wat we delen, ook dat wat ik haat – NRC

“Doe ik het graag; ja. Zou ik het anders willen; ja”.

Een open en rauw persoonlijk verhaal over wat het betekent wanneer mantelzorg op een altijd onverwacht moment aan je deur klopt en geleidelijk aan steeds meer plaats inneemt in huis en leven.

Wat mij naast het persoonlijke zo raakt: dit is het leven van mensen dat voorafgaat aan een zo niet gewenste maar noodzakelijke opname in een zorginstelling.

Zorginstellingen die, noodgedwongen door politieke keuzes, zoeken naar vergroting van familieparticipatie. Terwijl we ons m.i. zouden moeten richten op verhoging van betrokkenheid en aandacht voor juist ook de mantelzorgers met hun persoonlijke verhaal.

Verhalen als dit verhaal.